viernes, 27 de marzo de 2009

A división do teoricamente indivisible

Sorprendeume ver que nun partido de natureza unitaria, que eu sepa, como é o PSOE, se poidan dar semellantes "espectáculos" de agresión física inaceptables hoxe en día (pois pensaba que os tempos do circo romano xa estaban superados, pero agora non sei, non sei...), como a que vimos de ver en Vigo na asemblea do citado partido, na que os máximos representantes das dúas liñas ideolóxicas, aínda por riba, son da familia. Vendo esto, vénseme á cabeza unha pregunta: como nos pode representar e axudar un partido baixo o cal estabamos ata non hai moito se nin sequera é capaz de superar diferencias internas que parecen máis importantes para eles que a calidade de vida das persoas ás que din representar? Señores políticos, independentemente do partido ó que pertenzan, oxalá baixasen da súa nube de superioridade e deixasen de marcar distancias coa xente que lles dá o asento de San Caetano ou da Moncloa, pois, como dixo alguén, hoxe non se vota para que gañe o mellor, senón para que non gañe o peor.

3 comentarios:

Marta dijo...

La verdad es que a quien más perjudica esto es al propio partido, claro.
Además de demostrar la división interna, dan un ejemplo pésimo de comportamiento y civismo.

Efraím Díaz dijo...

La clase politica es: "una clase tirada por los suelos", como decía algún disco de hip hop, pero no tirada por trabajar, a los ojos de la sociedad los políticos son ya de lo peor, y es una tónica que empieza a ser muy generalizada.

Un saludo.

Sergio Prieto dijo...

"Tenemos algo en común, le dijo un político a un embustero" (Lírico/Violadores del verso). Unha das tantas cousas que se poderían decir, pero esta está especialmente en práctica estes días. Moitos saúdos.